Родих сe в безкраен мрак - Мевляна

Родих сe от дълбините на безкраен мрак.
Видях светлината, уплаших се.
Разплаках се.

С време се научих да живея в светлина.
Видях мрака, уплаших се.
Дойде ден, в безкраен мрак изпратих любимите си хора ...
Разплаках се.

Научих се да живея.
Че pождението е в момента на свършeка на живота,
че това по средата е времето, откраднато от смъртта, научих.
Времето научих. Съревновавах се със него...
С време научих, че с времето не се съревновава,
С време разбрах, че с времето трябва да се помириш..

Научих човека.
После, че сред хората има добри и зли...
След това, че във всеки човек
има добрина и злина научих.

Научих се да обичам.
После да се доверявам...
После, че доверието е по-трайно от любовта,
че любовта се гради върху здравата основа на доверието научих.

Научих плътта човешка.
После под плътта, че има и душа...
После, че душата всъщност е над плътта научих.
Вселената научих.
После научих пътищата да осветля вселената.
Накрая, че да осветля вселената,
първо трябва да осветля около себе си научих.

Научих хляба.
После, че в мир трябва да се меси много хляб.
После, че справедливата подялба е важна най-малко, колкото и правенето на много хляб.

Научих се да чета.
Научих после себе си на писане...
И след известно време c писане научих себе си...

Научих се да си тръгвам.
После, неиздържайки, да се връщам...
И накрая, да си тръгвам, въпреки себе си...

На млади години се научих да предизвиквам света...
После стигнах до мисълта, че трябва да вървя с тълпата.
После пък ce yceтих, че истинският поход трябва да е срещу тълпата.

Научих се да мисля.
После се научих да мисля с готови шаблони.
А после празбрах, че истинското мислене е мисленето, разбивайки шаблоните.

У дома научих какво е чест...
После, че е безчестие да чакаш чест
от безчестника,
че истинската чест е, да не посягаш към греха, когато е под ръка,
разбрах.

Истината разбрах един ден...
И че истината горчи...
После, че както на добрата гозба, умерената горчивина,
дава вкус на живота...

Че всяко живо същество ще вкуси смъртта,
но че само някои ще вкусят живота разбрах.

Аз не обичам приятелите си нито със сърцето, нито със ума си.
Нали може...
Да спре сърцето...
Да забрави умът...
Аз обичам приятелите си с душата си.

Тя нито ще спре, нито ще забрави…

Мевляна Джеляледдин Руми
Превод: Севджан Кендже

---

Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum.

Işığı gördüm, korktum.

Ağladım.

Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim.

Karanlığı gördüm, korktum.

Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi...

Ağladım.

Yaşamayı öğrendim.

Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu;

aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu

öğrendim.

Zamanı öğrendim.

Yarıştım onunla...

Zamanla yarışılmayacağını,

zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim...

İnsanı öğrendim.

Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu...

Sonra da her insanın içinde

iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.

Sevmeyi öğrendim.

Sonra güvenmeyi...

Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu,

sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu

öğrendim.

İnsan tenini öğrendim.

Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu...

Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim.

Evreni öğrendim.

Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.

Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek

Gerektiğini öğrendim.

Ekmeği öğrendim.

Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini.

Sonra da ekmeği hakça üleşmenin, bolca üretmek kadar

önemli olduğunu öğrendim.

Okumayı öğrendim.

Kendime yazıyı öğrettim sonra...

Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana...

Gitmeyi öğrendim.

Sonra dayanamayıp dönmeyi...

Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi...

Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yasta...

Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.

Sonra da asıl yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektiğine vardım.

Düşünmeyi öğrendim.

Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.

Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek

olduğunu öğrendim.

Namusun önemini öğrendim evde...

Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu;

gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el

sürmemek olduğunu öğrendim.

Gerçeği öğrendim bir gün...

Ve gerçeğin acı olduğunu...

Sonra dozunda acının, yemeğe olduğu kadar hayata da

"lezzet" kattığını öğrendim.

Her canlının ölümü tadacağını,

ama sadece bazılarının hayatı tadacağını öğrendim.

Ben dostlarımı ne kalbimle nede aklımla severim.

Olur ya...

Kalp durur...

Akıl unutur...

Ben dostlarımı ruhumla severim.

O ne durur, ne de unutur… 

Меvlana Celaleddin Rumi